Kelebekleri kustum
o inanıyordu onu yaratan birisi olduğuna, ona inanıyordu. Sevdiği adam ise ona tapıyordu sebepsiz yere,sanki onu o yaratmış , sanki o yoksa kendisi de yok olacakmış gibi.
Özlüyorsun, bir gün hiç aklında yokken aklına geliyor ve özlüyorsun. Onun varlığına ihtiyacın oluyor. Çünkü, ona aşık olan sen değilsin, seni kendine aşık eden o. Terk ediyor, herkes gibi, herşey gibi oda bitiyor. - ve daha sonra anlıyorsun kimse onun gibi sevilmedi. Bu onu anlamamak da ısrar ediyor, ve muhtemelen ne kadar zaman geçse de anlamıyor. Hep böyle, duygular, bitiyor. Geç anlıyorsun onun seni senin kadar sevmediğini. Hepsi neyse bazen çok özlüyorsun, çok.
Bir de ben çok güldükten sonra bunun değeri kadar ağlıyacağım diye inanıyorum, doğru düzgün mutlu bile olamıyorum amına koyim
Tanrı var mı yok mu bilmiyorum. Eğer ki bir ihtimal varsa o bir sadist. Buna eminim. Kendi yarattığına bu kadar acı çektirmekten zevk alan bir sadist. Ah canım ..
Bir süre sonra bu saçmalıkları düşünmemeye başlıyorsun. Aslında aşkından tut yalnızlığına, sarhoşluğuna bu yazıya kadar her şey ne kadar saçma. Yalnız olmamak nasıl bir duygu bilmiyorum konudan konuya geçmeyi de pek seviyorum gördüğünüz gibi. Fakat benim asıl derdim bu saçmalıklar değil yalnızlık da değil. Yalnız olmamak duygusu nasıl bir duygu. Tüm konu bu. Yalnızlık üzerine bir yazı yaz deseler binlerce kelime yazabilirim. Fakat bu lanet olası duyguyu niye bilmiyorum. İnsanları neden yalnız bırakıyorlar ? En zor dönemlerinde hemde ? Hayat, pardon bu sikik hayat ve üzerinde yaşayan insanlar her zaman bunu yapmak zorunda mı ? İsyan da değil bu. Sadece bir merak. Yalnız olmamak nasıl bir duygu, biri bana anlatsın.
