çünkü sanırım bunca yıldan sonra gerçekten sevmek istediğim, bunu hissettiğim ilk insan. onu sevmek istiyorum. ona aşık olmak istiyorum. ne kadar acıtsa da bunu istiyorum.
nedenini bilmiyorum.
ama bazen hissedersin ya, bazen “ben onu sevmek istiyorum” dersin
onun gibi birşey.
hani mesela birini…
yalnızlıkla dans ederken
ellerinden tuttuğum sensin
anlayamıyorsun.
anlamıyorsun.
o sadece herşeyden çok sevdiğim, bana hayatın anlamını veren, yitmiş bir silüet artık.
sarhoştum. düşmüştüm. ağlıyordum.
olmayan olup da hayallere karışan yüzbin milyon anıcık.
ben aşıktım biliyor musun.
ve benim aşkım ikimize yeter sanmıştım.
parmak uçlarımdaki serinliğin gecenin karanlığına karıştığı paslı, tuzsuz bi zaman dilimindeyim. kaburgalarımın arasında çırpınan mavi bi serçe var. ellerim titrek. üşümüşüm sanki. üşümüş ve uyuyamamışım her zamanki gibi. çok sevmişim de üzülmüşüm hani. yalnızmışım.
Özledim biliyor musun.
…
hiç kendim istediğim kadar güzel olamadım. insanlar bana hep güzelsin dedi. ama benim için yeterli değildi. “keşke içimin rahat olabileceği kadar güzel olsaydım.”
o zaman bazı şeyler değişebilirdi.
ben yaşamayı seviyor olabilirdim.
o beni hala seviyor olabilirdi.hiç istediğim kadar güzel olamadım.
